Bielski starosta przegania chorych

Tyle, że prawni opiekunowie niepełnosprawnych i szefowie placówki zostali postawieni przed faktem dokonanym, a likwidację hostelu przeprowadzono w skandalicznym trybie. O tym, że hostelu już nie ma dowiedzieli się, gdy 2 sierpnia przyszli do pracy.

Tylko dla nielicznych podopiecznych udało się zdobyć zastępcze miejsca w przepełnionych domach pomocy społecznej, z których zaledwie kilka jest przygotowanych do takiej opieki.

Dla 62-letniej Elżbiety Komędery, która w tym tygodniu trafi do DPS-u w Skoczowie, przeniesienie do innego środowiska może okazać się ciężkim przeżyciem.

- U ludzi z niepełnosprawnością umysłową trudno wyrobić zaufanie do kogoś, kogo nie znają. W hostelu był stały personel, który umiał do mojej siostrzenicy przemówić. Według psychologów jej rozwój umysłowy jest na etapie 5-, 6-letniego dziecka. Nie mogę zrozumieć decyzji o likwidacji hostelu - mówi opiekunka pani Elżbiety, Krystyna Szydłowska.

Grzegorz Szetyński, członek Zarządu Powiatu, twierdzi, że wszystkiemu winne są znowelizowane przepisy, które zmniejszyły kwoty państwowego dofinansowania hostelu. Do każdego podopiecznego wcześniej dopłacano 1,3 tys. zł, a teraz 950 zł miesięcznie. Na sfinansowanie różnicy powiatu nie stać.

Takie argumenty nie przekonują jednak postawionych pod murem opiekunów pensjonariuszy zlikwidowanego hostelu. Podopiecznych było niewielu, więc nie chodzi o jakieś ogromne pieniądze, ale o 4550 zł miesięcznie, a do pobytu w DPS też trzeba dopłacać.

W dodatku znalezienie miejsca dla chorych nie jest łatwe. Wprawdzie urzędnicy zapewniają, że problemu nie ma, ale nawet ich informacje są rozbieżne. W Środowiskowym Domu Samopomocy Centrum powiedziano nam, że niektórzy niepełnosprawni mają już nowe miejsce, a dla innych opiekunowie jeszcze szukają. Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie Bolesław Pogwizd zapewnił, że podopieczni hostelu mają skierowania do DPS. Niektórzy już w nich są, inni czekają w kolejce. W MOPS informują natomiast, że wśród podopiecznych hostelu nie ma osoby, którą pozostawiono bez pomocy.

- Sama załatwiłam miejsce, nikt mi nie pomagał. Ani MOPS, ani PCPR. Nawet nie wiedzieli, gdzie szukać takiego ośrodka. Wsparcie znalazłam w PCPR w Cieszynie - twierdzi tymczasem Krystyna Szydłowska.

Jak udało nam się ustalić, na razie miejsca w Skoczowie są tylko dla 3 osób. Wśród nich jest 29-letnia bielszczanka, której opiekunem prawnym jest siostra (nazwisko do wiadomości redakcji). - To cud, że udało się coś znaleźć i tak szybko - mówi.

Hostel prowadził Środowiskowy Dom Samopomocy Centrum. Przebywało w nim 13 osób w wieku od 20 do ponad 60 lat.